İşte bu  noktada üzerinde durulması gereken ve bizim bu yazıyı yazmamıza vesile olan konu, bu tercemelerin ne kadar sağlıklı ve doğru olduğu, orjinal dildeki terim ve kavramların aktarılan dildeki karşılıklarının tam verilip verilememesi; kelimelerin zaman içinde anlam değişikliklerine uğramasından dolayı, Kur’anî bir terim, kavram veya deyimin aktarılan dilde aynı anlamı vermemesinden dolayı çıkan yanlış algılamalardan dolayı mesajın tam olarak algılanamayışıdır.

Genel olarak tercemelerde anlam kaybı olması kaçınılmazdır. Tercemenin kelimesi kelimesine veya anlam olarak yapılmasının doğuracağı sakıncalar ehlince malumdur. Bu terceme edilen metin bir de Kur’an olunca, iş daha da önem arzetmektedir. Kur’an sözlü kültürden yazılı kültüre geçmiş bir kitaptır. Dolayısıyla yazı dili ile konuşma dilinin farklılıkları mevcut. Bu duruma bir de Arapça’nın kendine has özelliklerini de katarsak Kur’an tercemelerinde tercemede kullanılan kelimeler, terim ve kavramlar; kelimesi kelimesine veya anlam olarak veya parantez içli tercemelerin anlam bakımından ne kadar farklılıklar arzettiğini söylemek bilinmeyen bir konu da değildir.

Bir dilde kullanılan bir deyim, terim veya kavramı doğru terceme etmek için, o kelime veya terimin her iki dilde de ne anlama geldiği ve nasıl ifade edilirse doğru anlaşılacağı konusu önem arzetmektedir. Kur’an’ın ilk uygulayıcısı, tebliğcisi ve müfessiri peygamberimiz olduğuna göre, Kur’an tercemelerinde onun bize öğrettiği açıklamaları kullanmak ve ayetleri o açıklamalar ışığında karşı dile çevirmek daha anlamlı olacaktır. Aksi halde Kur’an anlaşılmaz, anlaşılması ve dolayısıyla okunması zor bir kitap olacak, saygı duyulacak ama hayatımıza giremeyecek, yaşantımıza yön veremeyecek, onu el kitabı olarak kullanamayacağız.

Dolayısıyla, tercemelerden doğan aksaklıkların yanında Kur’anî kavramları doğru anlamak için, Kur’an’ın ne dediğini anlamanın yanında ne demek istediğini de anlamamız gerekir. Bunun için de önyargısız ve öğenmeye açık bir kalp ve gönül gerekir. Çünkü Kur’an isteyeni doğru yola iletir, isteyeni de sapıklığa iletir. Hidayet isteyene hidayet verir, sapıtmak isteyeni de sapıtır.

Kur’an’ın ne demek istediğini anlamanın yolu, ne dediğinin tam olarak anlaşılmasına bağlıdır. Ne dediğinin doğru anlaşılması da, aslında ifade edilen manaların karşı dildeki anlamının mana olarak tam ve eksiksiz yansıtılmasına bağlıdır. Aksi halde kelamın sahibi Rabbimizin istemediği ve murad etmediği anlamlar çıkarılarak ne demek istediğinin aksine anlamlar çıkar ve metin maksadını aşmış, din yanlış algılanmış olur.

En büyük kazancımız elimizde aslı bozulmamış ve kıyamete kadar da bozulmadan “İnsan Kullanım El Kılavuzu” olmaya devam edecek Kur’an metninin olmasıdır. Bu metnin ne demek istediğini anlamak için yüzyıllardır binlerce tefsir yazılmıştır. Kutsal metnin ne dediği açık olmasına rağmen ne demek istediği tefsirciye verilen ilim ile sınırlı olduğundan, Kur’an’ın ne demek istediğini anlama çalışmaları da kıyamete kadar devam edecektir.

Kitabı olan bir dinin mensubu olmak, hem de bozulmamış bir kitaba sahip olmanın ne kadar önemli olduğunu anlamak için çok yol olsa da, aşağıdaki bir genç papaz adayının nasıl müslüman olduğunu, Kur’an’ın onu nasıl hidayete götürdüğünü izlemenizi tavsiye ederim.

1. bölüm – http://youtu.be/3DyqaA3RDJ8 2. bölüm – http://youtu.be/74oHPQPMXMM

Mahmud Salih

12/05/2012

WHAT IS ISLAM?

The nature made by Allah, in which He has made men ; there is no altering of Allah’s creation—that is the right religion.—QuR-AN, xxx. 30.

” ISLAM ” is the name given by Allah to that religion which was preached by the Holy Prophet Muhammad (on whom be eternal peace), who appeared in Arabia some thirteen hundred years ago, and it is the last of the great religions of the world. The name ” Islam” Was not invented by those who professed it. , This name is expressly given to this religion in the Holy Qur-an itself. It says : “Surely the (true) religion with Allah is Islam” (iii. 18) ; and in another place : “This day^• I have perfected for you your religion, and completed my favour on you, and chosen for you Islam as a religion” (v. 3).

The word “Islam” is very significant ; it literally means “Peace” as ” Peace” is the dominant idea in the whole system. It also means submission. The third meaning is the way to peace ; and the teachings given under the name of Islam disclose all such ways as are sure to create peace in the world, if adhered to in daily life.

The follower of Islam is called a Muslim, which means peaceful, and submissive. He who has not made peace with God and his fellow-beings cannot be a Muslim.

To make peace with God is to submit to His Will and obey His Commandments. To make peace with man is to do good to others.

“The best of God’s obedient elect are those who, when seen, remind of God ; and the worst of people are those who carry tales about, to do mischief and separate friends, and seek for the defects of the righteous” (Sayings of the Prophet).

“A Muslim is he,” says the Prophet, “from whose hand no harm goes to another.” The whole idea has been covered by the following verse in the Qur-an :

Yea ! who ever submits himself entirely to Allah, and he is the doer of good to others, he has his reward from his Lord, and there is no fear for him, nor shall he grieve (xi. 112).

OBJECTS OF RELIGION

Every child comes to this world without sin in its nature. He and his God, being at peace with each other, he does not stand in need of being reconciled to an angered Deity ; and therefore needs no inter­cession or atonement. He has been given the highest capability and his progress is potentially unlimited— so we read in the Qur-an :

Certainly we created man in the best make. Then we render him the lowest of the low. Except those who believe and do good, so they shall have a reward never to be cut off (xcv. 4, 5, 6).

The object of religion is to help its followers to work out what is noble and good in their nature. Religion therefore is not only the sum total of belief, but doctrines and tenets which should be translated into action.

A faith without action is a dead letter in Islam and carries no merit in the eyes of Allah.

We have wonderful potentialities reposed in our nature by the hand of God, so the Qur-an teaches ; and the best adoration or thanksgiving to God is to work them out to the benefit of our fellow-beings. We say prayers and glorify God, but if these actions of worship are not attended with any edifying of our­selves, they are of no value in Islam. Creed is of no consequence if unaccompanied by deed. Unless we actualize our asset in nature we are not glorifying Him, because we do not accomplish the grand object of our Creator.

Muhammad says :

1. The Lord does not regard a prayer in which the heart does not accompany the body.
2. He whom prayer preventeth not from wrongdoing and evil, increaseth in naught save in remoteness from the Lord.
3. Adore God as you would if you saw Him ; for if you see Him not, He sees you.
4. Pray to God morning and evening and employ the day in your avocations. Prayer brings the Faithful into Com­munion with his Cherisher.

“A man’s true wealth hereafter is the good he does in this world to his fellow-men. When he dies, people will say : What property has he left behind him ?

But the angels who examine him will ask : What good deeds hast thou sent before thee ? ” (Muhammad).

…

…

Honey

Another example of what one might expect to find in an “old book” that touches upon the subject of health or medicine is outdated remedies or cures. Various historical sources state that the Prophet (s) gave some advice about health and hygiene, yet most of these pieces of advice are not contained in the Quran. At first glance, to the non-Muslims this appears to be anegligent omission. They cannot understand why Allah would not “include” such helpful information in the Quran. Some Muslims attempt to explain this absence with the following argument: “Although the Prophet’s advice was sound and applicable to the time in which he lived, Allah, in His infinite wisdom, knew that there would come later medical and scientific advances which would make the Prophet’s advice appear outdated. When later discoveries occurred, people might say that such information contradicted that which the Prophet (s) had given. Thus, since Allah would never allow any opportunity for the non-Muslims to claim that the Quran contradicts itself or the teachings of the Prophet (s), He only included in the Quran information and examples which could stand the test of time.” However, when one examines the true realities of the Quran in terms of its existence as a divine revelation, the entire matter is quickly brought into its proper perspective, and the error in such argumentation becomes clear and understandable.

It must be understood that the Quran is a divine revelation, and as such, all information in it is of divine origin. Allah revealed the Quran from Himself. It is the words of Allah, which existed before creation, and thus nothing can be added, subtracted or altered. In essence, the Quran existed and was complete before the creation of Prophet Muhammad (s), so it could not possibly contain any of the Prophet’s own words or advice. An inclusion of such information would clearly contradict the purpose for which the Quran exists, compromise its authority and render it inauthentic as a divine revelation.

Consequently, there was no “home remedies” in the Quran which one could claim to be outdated; nor does it contain any man’s view about what is beneficial to health, what food is best to eat, or what will cure this or that disease. In fact, the Quran only mentions one item dealing with medical treatment, and it is not in dispute by anyone. It states that in honey there is healing. And certainly, I do not think that there is anyone who will argue with that!

…

Sabır ve namaz, insanın hayatı boyunca karşılaşacağı güçlüklerin çözümünde kullanacağı ve Allahu Teâlâ’nın yardımına nail olacağı iki büyük vesiledir. Sabır; cesaret, zorluklara göğüs germek, direnmek anlamında da ahlâkî bir disiplindir. Namaz; gönlünde Allah sevgisi olan, O’na saygı duyan ve O’nun huzuruna çıkacağına inanan kimsenin iman ve itaatinin bir göstergesi, dînin gereği ve kulu Allah’a yaklaştıran bir ibadetir.

Kul ibadet ve itaatle Rabbini hatırlarsa Allah da o kulun bu ibadet ve itaatine karşılık ona sevap verir ve onu bağışlayarak unutmayanın unutulmadığını hatırlatmış olur. Ama kul, kendisine ikram edilen, Kur’an ve İslâm başta olmak üzere, bu kadar nimet karşışında nankörlük eder, şükretmez, Rabbini unutursa Allah da o kulu unutur ve azabını artırır. Kıyamet günü de onu kör olarak haşreder.

İnsanlardan bir kısmı sahip olduğu dünyalıklarla sevinmekte, övünmekte, diğer bir kısmı da maddî/teknolojik ürünleri icat edenleri veya kendisinde güç görüp kahramanlaştırdığı şahsiyetleri övmekte ve onları şükranla anmakta iken; buna karşılık kendisini yaratan ve sayısız nimetler lütfeden Allah’ın yüceliğini ve O’na şükrünü, kulluk borcunu unutmaktadırlar ki bu da tam anlamıyla nankörlüktür. Allah’a ibadet ve itaatle şükrü yerine getirmek, nimeti artırır, basireti/kalb gözünü açar, hayatta berekete vesile olur. O’nun emirlerine muhalefet etmek/karşı çıkmak ve itaatsizlik ise, küfür ve nankörlük olup azabı artırır.

Allah’a karşı şükrü yerine getirmek; emirlerine itaat, zikir ve verdiğinden vermekle gerçekleşir. Şükrü yerine getirmek, Rabbın rahmetinin, şefkat ve iltifatının şükür sahibine yönelmesini sağlar. Şükrü yerine getirmek, nimetleri verenin tanındığına ve kalpteki imanın dinamikliğine işarettir/delildir. Yediğimiz, içtiğimiz helal rızıklar son derece kıymetli bir hazine olduğu halde, şükrü yerine getirmeme/şükürsüzlük, onları, hayvânî zevklerin tatmin edildiği ve sorumluluğu ağır olan nesneler haline getirir. Şükürsüzlük nankörlüğe, nankörlük ise nimetin er geç elden gitmesine, helak ve azaba sebep olur. Şükürsüzlük geçim darlığına, dünyada huzursuzluğa, gönül darlığına, psikolojik sıkıntı içinde bunalıma ve sürekli fakirlik korkusu içinde yaşamaya; ahirette ise kabir darlığına ve kabir azabına sebep olur.

Yaradanımız itaat edeni isyan edenden, şükredeni nankörlük edenden ayırt etmek için insanları hem biraz korku ve açlıkla hem de onların mallarından, canlarından ve ürünlerinden eksiltmekle imtihan eder.2/155 Sabredenlere ise O’nun lütuf ve ikramı sonsuzdur. Çünkü O, sabredenlerle beraberdir ve sabredenleri sever. Bu sabredenler öyle kimseler ki, onlar, kendilerine bir bela veya musibet geldiği zaman ancak: “Biz Allah için teslim olmuş kullarız ve elbette biz, yine O’na döneceğiz.”2/156 derler. Çünkü gelen her türlü afet ve musibetin, Allah’ın bilgi, irade ve takdiri dâhilinde olduğunda hiç şüphe ve tereddütleri yoktur. Çünkü sabretmek, bir anlamda insanın Allah’ın takdirine boyun eğmesi ve günah teşkil eden arzularına engel olmasıdır. Böyle olunca da, Rablerinin mağfiret ve rahmeti, o teslimiyette bulunanların üzerinedir; doğru yolu bulanlar da ancak onlardır.2/157

Allahu Teâlâ’nın sabredenlerle nasıl beraber olduğunu, onları nasıl mükafatlandırdığını yukardaki ayetlerin devamında zikrettiği şu ayette açık olarak görebiliyoruz. “Şüphesiz “Safâ” ile “Merve” Allah’ın emrettiği haccın nişânelerinden, unsurlarındandır.”2/158 Niçin? Çünkü böyle olması Hacer validemize, onun sabrının, tevekkülünün, isyan etmemesinin, Allah’a tam teslimiyetinin ve tevekkülünün karşılığı olarak lütfedilen bir ikramdı. Rabbi onun merhametinden dolayı çocuğuna su aramak için iki tepe arasında yedi defa gidip gelişini, ona sabrının karşılığında bir lütuf olarak Muhammed ümmetinin kıyamete kadar yapacağı hac ibadetinin bir parçası yaptı.

Yine, kendi yolunda savaşarak canlarını feda eden şehitler, bu fedakarlıklarının karşılığı olarak bizim anlayamayacağımız bir dirilik içinde hayat sürmektedirler.2/154 Ayrıca Allah’ın kendilerine lütfettiği bu şehitlik rütbesine kavuşmaları sebebiyle sevinç içerisindedirler. Arkalarından henüz kendilerine şehit olarak katılamamış olanlara da, Allah’ın müminlerin mükafatlarını zâyi etmeyeceğini, müminlere hiç bir korku ve üzüntü olmayacağını da müjdelemek isterler.3/170

Ne güzel bir lütuf ya Rabbi! Bizlere de, arkamızdan gelecek nesillerimize de dünyada saîd olarak afiyet içinde yaşamak ve senin yolunda şehit olup, Sen bizden razı biz Sen’den razı olarak huzuruna öylece gelmeyi nasip eyle! Bizden önce ahirete gidenlerle bizleri ve bizden sonra gelecek nesillerimizi Firdevs-i Âlâ’da buluştur ya Rabbi!

Ey iman edenler! Nefsinizin arzularına, çeşitli zorluklara, her türlü düşmanlarınıza karşı dayanın, sabır ve sebat yarışına girin, murâbıt olun, nöbet halinde imiş gibi bekleyin, cihada hazırlıklı olun ve Allah’tan korkun, emirlerine uygun yaşayın ki kurtuluşa eresiniz.3/200

“Ey Rabbimiz! Bize peygamberlerin vasıtasıyla vaadettiğin sevabı ver, bizi kıyamet gününde rezil etme! Elbette sen, sözünden asla dönmezsin.” (1)

Mahmud Salih
25/04/2012

1.  3/Âl-i İmran, 194, Bu yazının hazırlanmasında, Hasan  Tahsin Feyizli, Feyzü’l-Furkân Açıklamalı Türkçe Kur’ân-ı Kerîm Meali, Server İletişim, 2. Baskı, İstanbul 2011. den istifade edilmiştir.

Allah’ın isim ve sıfatları O’nun zâtına nispet edi­len mâna ve kavramlardan ibarettir. Ulûhiyyet konu­sunda müminin hem zihnini hem de gönlünü aydınlat­mak üzere zât-ı ilâhîyi niteleyen ve Kur’an’ın edebî üslûbu gereği şekil yahut kelime türü açısından isim, fiil, masdar, zarf veya terkib halinde kullanılan bu mânâ ve kavramlar “isim” veya “sıfat” terimleriyle ifade edilegelmiştir. Bu sebeple konuyla ilgili literatür de daha çok “esmâ ve sıfat” ile “el-esmâ’ü’l-hüsnâ” başlıklarını taşımaktadır.

Zât-ı ilâhîyi niteleyen vasıflar olması sebebiyle öncelikle akâid ve kelâm sahasının önemli bir bahsini teşkil eden esmâ-i hüsnâ ve sıfâtullah konusu, her mü’minin gönlündeki iman cevherinin odak noktasını teşkil eden Allah Teâlâ’yı tazim ve hürmet unsurlarıy­la tavsif eden, O’nun ilim, sevgi, lütuf, adalet, rahmet ve yardımını Kur’an ve hadis ifadeleriyle dile getiren mukaddes lafızlar olması yönüyle bütün insanların ilgi ve dikkatini çekmektedir.

İslâmî ilimler arasında akâid, kelâm ve mezhepler tarihi gibi Allah’ın isim ve sıfatları konusuyla doğrudan ilgili özel ihtisas alanları yanında, tefsir, hadis, ta­savvuf, dinler tarihi, felsefe ve edebiyat gibi bu konuy­la doğrudan ilişkisi bulunmayan sahalara ait eserler­de, hatta tabakât kitaplarında bile[1] esmâ-i hüsnâ ko­nusuna yer verildiği görülmektedir. Bu sebeple esmâ-i hüsnâ literatürünü sırf kelâm sahasına ait fikrî ve ilmî tartışma konusu eserler olarak düşünmek isabetli de­ğildir. Nitekim esmâ-i hüsnâ telif türü içinde mütalaa edilen, ancak sadece gönül huzuruna ulaştırması ve âhiret saadetine vesile teşkil etmesi niyetiyle kaleme alınmış pek çok eser bulunmaktadır.

Genel olarak bütün ulûhiyyet bahislerinin, özel­likle de esmâ-i hüsnâ’yı meydana getiren ilâhî isimle­rin, müslüman milletlerin dinî hayatı yanında, onların kültür, edebiyat ve sanat hayatında da büyük tesirler icra ettiği tarihî bir realitedir. Türk kültür ve edebiya­tının da özellikle esmâ ve sıfat konusunda, diğer mil­letlerin kültür ve edebiyatlarına nazaran daha zengin ve orijinal bir birikime sahip bulunduğu, bu bağlamda günlük konuşma dilinden, müstakil edebî türlere ka­dar oldukça geniş bir alana yayılmış muazzam bir lite­ratür gerçekleştirildiği bilinmektedir. Türk edebiyatın­da Cenâb-ı Hak ile doğrudan ilgili tevhid, esmâ-i hüsnâ, münâcât, ilâhî, zikir, tesbîh, sathiye gibi müs­takil edebî türler oluşmuş, ayrıca O’nun isim ve sıfatla­rı etrafında pek çok edebî mazmun teşekkül etmiştir. Ayrıca münhasıran esmâ-i hüsnâ ile ilgili olarak Ana­dolu, tekke ve divan edebiyatı sahalarında telif edilmiş manzur ve mensur eserlerin de geniş bir literatür teş­kil edecek ölçüde olduğunu görülmektedir. Ta’dâd-i esmâ, esmâ-i hüsnâ şerhleri, havass-ı esmâ şeklinde sınıflandırılabilecek olan bu literatürün zengin ve orijinal örnekleri bir çok araştırma ve yayına konu teşkil etmektedir.[2]

İslâm telif tarihi boyunca birçok âlim tarafından Arapça, Türkçe, Farsça, Urduca vb. dillerde kaleme alınarak oluşan bu zengin literatürün tamamını tanı­tan, doyurucu dokümanter bir çalışma maalesef bu gü­ne kadar yapılabilmiş değildir. Önemli bibliyografik kaynaklarımız arasında yer alan Keşfü’z-zunûn ile bu eserin zeyli olan Izâhü’l-meknûn’da esmâ-i hüsnâ ile ilgili 100 civarında telif kaydedilmiştir.[3] Hüseyin  Şa­hin tarafından hazırlanan Esmâ-i Hüsnâ ve Eserleri başlıklı yüksek lisans çalışmasında konuyla ilgili yaz­ma ve basma yetmiş dört eser tanıtılmıştır.[4]

İnanan her insanın, iman şerefine erdikten sonra Allah ile belirli bir zihnî ve kalbi münasebet kurduğu, bu ilişkiyi sürekli canlı tutup geliştirmek arzusunu hissettiği muhakkaktır. Esmâ-i hüsnâ literatürü ince­lendiğinde, bu eserlerin kelâm bilginlerince kaleme alınmış olanlarında daha çok insanın bu konudaki zihnî ihtiyacını karşılama hususunun hedeflendiği; bu alanın edebî ve tasavvufî mahiyetteki örneklerinde ise daha farklı bir üslup ve metod benimsenerek, genellik­le beşeriyetin ulûhiyyetle kalbî münasebetinin zengin­leştirilmesinin amaçlandığı gözlenmektedir.[5]

Mahmud Salih

22/4/2012

[1] Abdülkâdir el-Kureşi, el-Cevâhirü’l-mudıyye fi tabakâti’l-Hanefiyye, (nşr. Abdülfettâh Muhammed el-Hulv,) I-III, Kahire 1398-99/1978-79.

[2] Bu mevzuda geniş bir bibliyografya için bk. H. İbrahim Şener, Türk Edebiyatında Manzum Esmâü’l-Hüsnâlar (doktora tezi, 1985), İzmir Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü; ayrıca bk. Mustafa Uzun, “Allah” (Edebiyat), DİA, II, 499.

Türkiye’nin komşularıyla arasının açılmaya çalışıldığı ve mezhep farklılıklarının öne çıkartıldığı bir dönemde, sağduyulu bir medya kuruluşunun bundan 80 yıl önceki “İslam Genel Kongresi” haberini gündeme taşıması, öne çıkartması son derece önemli ve anlamlı.

The one who regrets his or her mistake, right after do good deeds, and will try not to make the same mistake twice

And [recall] when Moses said to his people, “O my people, indeed you have wronged yourselves by your taking of the calf [for worship]. So repent to your Creator and kill yourselves. That is best for [all of] you in the sight of your Creator.” Then He accepted your repentance; indeed, He is the Accepting of repentance, the Merciful. [2:54]

Indeed, those who conceal what We sent down of clear proofs and guidance after We made it clear for the people in the Scripture – those are cursed by Allah and cursed by those who curse. [2:159]

‘A’isha reported that the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, said:

“Jibril (Gabriel) may Allah bless him and grant him peace, kept on recommending that I treat neighbours well until I thought that he would order me to treat them as my heirs.”

[Adab al-Mufrad, Bukhari, Hadith 101]

*

Abu Shurayh al-Khuza’i reported that the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, said:

“Anyone who believes in Allah and the Last Day should be good to his neighbours. Anyone who believes in Allah and the Last Day should be generous to his guest. Anyone who believes in Allah and the Last Day should be say what is good or be silent.”

[Adab al-Mufrad, Bukhari, Hadith 102]

*

Mujahid reported that a sheep was slaughtered for ‘Abdullah ibn ‘Amr. He asked his slave, ‘Have you given any to our Jewish neighbour? Have you given any to our Jewish neighbour? I heard the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, say, ‘Jibril kept on recommending that I treat my neighbours well until I thought that he would order me to treat them as my heirs.’”

[Adab al-Mufrad, Bukhari, Hadith 105]

*

Ibn ‘Abbas told Ibn az-Zubayr, “I heard the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, say:

‘A man is not a believer who fills his stomach while his neighbour is hungry.’”

[Adab al-Mufrad, Bukhari, Hadith 112]

*

‘Amr ibn Mu’adh al-Ashhali reported that his grandmother said, “The Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, said:

‘Believing women! Do not let any of you women disdain her female neighbour’s gift, even if it is only a burnt sheep’s hoof.’”

[Adab al-Mufrad, Bukhari, Hadith 122]

Şimdi Yirminci Yüzyıl’ın sonuna geldik. Yirminci Yüzyıl’ın başında İslâm aleminin durumu çok fena idi. Ondan sonra esaretten ve sömürülmekten kurtulma devresi başladı. İslâm ülkeleri kendi devletlerini kurmağa başladılar. Başkalarının istilâsından kurtuldular, hürriyetlerini elde ettiler. Fakat içerden mücadele devam etti. Emperyalistlerle işbirliği yapan yöneticiler var. Onların karşısında halk uyanmağa başladı, İslâm’ı bilen, öğrenen insanlar çoğaldı. Milletler İslâm’ı yaşamak istemeğe başladı.

İşte bu manzarada gayrimüslimler de evvelce âşikâre sürdürdükleri sömürüleri İslâm ülkeleri üzerinde yine sürdürmek istiyorlar. Çünkü İslâm alemi dünyanın ve sanayinin ihtiyacı olan en önemli malzemeleri ihtivâ ediyor. İslâm alemi ham madde kaynakları bakımından çok önemli. Gelişmiş ülkeler İslâm alemi olmadan, İslâm ülkelerinden istifade etmeden hayatlarını sürdüremezler. O bakımdan sömürülerini devam ettirmek istiyorlar.

Bazı ülkeler üzerinde de istilâ emelleri var. Bazı halkları katliam etmek istiyorlar. Meselâ Sırpların sözleri var; müslümanların Balkanlar’da hiç yeri yok, hattâ Anadolu’da yeri yok, İran’a kadar sürülmesi lâzım diye düşünüyorlar ve jenosidi, katliamı o maksatla yapıyorlar. Sulh içinde beraber yaşamak, herkesin dînî inancına saygı göstererek beraber yaşamak yok. Bunlar öldürülecek, burda müslüman kalmayacak diye düşünüyorlar ve uyguluyorlar. Bazıları da onların bu işi yapmasına her yönden destek oluyor. Bu katliamlar, istilâlar gözümüzün önünde cereyan ediyor.

Bir de müslümanların hepsini kesmeğe güçleri yetmez, çünkü birbuçuk milyar müslüman var… İşçi, köle ve hizmetçi gibi kullanmaları da arzuları arasında; çünkü bazı süflî işleri kendileri yapmak istemiyorlar. Meselâ Almanya’da, Avustralya’da zavallı kardeşimiz geçim sıkıntısıyla o ülkeye gelmiş; Almanın veya Avustralyalının tehlikesini bildiği için girmediği işlere onları alıyorlar. Meselâ kimyevî bakımdan ciğerleri sakatlayan, insanların ölümüne yol açan kısma alıyor. Veya yerin altında, şu kadar metre derinlikteki madenlerde çalıştırıyor. Alman oraya gitmiyor, ama bizimkiler gariban, parası yok, işte orda para kazanacak da memleketine, çoluk çocuğuna götürecek, kaç kişiye bakacak.

Böyle maden işçisi lâzım, birtakım zor işlerin yapılması için bazı güçlü kuvvetli insanlara ihtiyaç var, onları o seviyede tutmak istiyorlar. Bir sömürge eğitimi felsefeleri var. Sömürdükleri ülkelerde, o insanlar belli seviyelerde kalsın istiyorlar. Hattâ Avrupa’da çifte eğitim standardı var, Fransa’da kullanılan Fransızca bir söz söylemişlerdi, “Ortadoğu için kâfidir.” mânâsına gelen bir söz. Yâni, “Eğer doktora yapan kişi Ortadoğu’lu isi, tamam bu kadar doktora yaptıralım, çok iyi yetişmeden doktor olsun gitsin!” diyorlar. Ama bir Fransıza o kadar az bilgi ile, az başarı ile o ünvanı vermezler. Çünkü kendi elemanlarının iyi yetişmesini isterler. Atasözü olmuş onlar için: “Ortaşark için yeterli…”

Müslümanların dinlerinden çıkmasını isteyen ve onların kendi dinlerini kabul etmesini isteyen organizasyonlar da var. Bunun için çalışmalar yapılıyor. Biliyorsunuz Filipinler’de, Endonezya’da, Arnavutluk’ta misyonerlik çalışmaları var. Arnavutluğun eskiden yüzde doksandokuzu müslümandı, şimdi yüzde yetmişbeşe inmiş müslüman sayısı. Gittikçe de azalıyor. Çünkü adamlar aç. “Ben sana maaş vereceğim ama, boynuna haç tak, kiliseye kaydol, öyle veririm.” diyerek, bu yollarla hristiyanlaştırma çalışması var. Müslümanlarla uğraşan ve uğraştığını da resmî, gözle görülür olaylarla tesbit ettiğimiz merkezler var, teşkilatlar var.

Doğu-Batı bloku yerine şimdi, İslâm ülkelerinin üstünden, doğudan batıya şöyle bir çizgi çekilirse, yukarıda Rusya var, Avrupa var, Amerika var, müslüman olmayan ülkeler var. Onun altında Fas’tan Endonezya’ya kadar İslâm ülkeleri sıralanıyor. Onun için batılı devlet adamları, başbakanlar, bakanlar, yöneticiler, “Şimdiki mücadele ekseni kuzeyle güney arasındadır. Karşımızda müslümanlar vardır.” diyorlar.

Ortadoğu’da petrolleri elde etmek için yapılan çalışmalar var. Zâten İsrâil’i yerleştirdiler ve onun alanını genişletme çalışmaları var. Müstakbel hudutlarının içine bizim topraklarımız da giriyor. GAP arazisi, Adana vs. yerler giriyor.

İşte bütün bunların karşısında müslümanların bu oyunları anlayan insanlar, kaliteli insanlar olması lâzım. Kuvvetli bir imana sahip olmaları lâzım, dinlerine sahib çıkmaları lâzım. Yâni bugün, “İslâm dinine hizmet ediyorum, İslâm dininin sahibiyim, dünyanın neresinde olursa olsun onu koruyacağım!” diyen bir devlet yok. Doğrudan doğruya Osmanlı gibi İslâm’ı korumayı kendisine amaç edinmiş ve bunu ilân eden bir devlet mevcut değil. Osmanlıyı yıktılar, yerine bir şey ikâme olmadı.

Müslüman ülkeler var, müslüman ülkelerin İslâm’a yüzde nisbeti elli, altmış, kırk, otuz faydalı olan idarecileri var. Ama hiç birisi de doğrudan doğruya İslâm’a yüzde yüz hizmetçi olamıyorlar.

Başka devletlerin birbirleriyle birlikler kurmaları gibi, müslümanların da Avrupa Topluluğu, Kuzey Amerika Ekonomik topluluğu, Pasifik Topluluğu gibi bir takım topluluklar kurmaları lâzım, kardeş olmaları lâzım! Birbirleri ile kenetlenmeleri lâzım! Çünkü, sırf dinlerinden, imanlarından ve tarihlerinden dolayı, hiç işlemedikleri bir takım şeylerden dolayı suçlanıp cezalandırılmak isteniyorlar. O halde birlik ve beraberlik içinde olmaları lâzım! Kenetlenmeleri, birbirlerine yardım etmeleri lâzım…

Kendi içlerine sokulan fitne ve fesatlar var, ihtilâller var, karışıklıklar var. Bugün İslâm ülkelerinin hemen hepsinde buna benzer oyunlar cereyan ediyor. Ayrıca asırların geçmesiyle İslâmî eğitimin zayıflamasıyla ve yine birtakım entrikalarla müslümanlar dinlerinden uzaklaşmış, hurafeler, bid’atlar yayılmış. İslâm ülkelerindeki sapık fırkalar, emperyalistler tarafından desteklenmiş ve güçlendirilmiştir. Emperyalist, bir İslâm ülkesine geldiği zaman, orayı sosyolojik bakımdan tahlil eder, kendisinin fikrine en yatkın olan, kafa yapısı itibariyle kendisine en yakın olan, İslâm’ın kesin olarak karşısında olan sapık fırkaları destekler.

Dünyanın her yerinde bu böyledir. Meselâ İran’a gittiği zaman, oranın ateşperestlerini, mecûsîlerini desteklemiştir, onları güçlendirmeye çalışmıştır. İranlılara, “Sizin tarihiniz çok eskidir, sizin asıl kökeniniz Sasânîlerdir.” filân diyerek, tarihlerini İslâm’dan önceye kaydırmıştır. Hattâ Şah, “Ben ikibininci yılımı kutluyorum.” diye büyük törenler yapmıştır devrilmeden önce.

Bizim Türkiye’de tabii, “Sizin de kökeniniz eskidir, Hititlilerdir, Etililerdir.” diye İslâm’dan önceki devrelere akıllar kaydırılmıştır. Urartular öne çıkartılmıştır. Süryânîler, Yezîdîler vs. üzerinde doktora tezleri hazırlatılıp onlar kuvvetlendirilmiştir, öne geçirilmiştir. Azınlık olan Ermeniler, Rumlar, Yahudiler desteklenmiş, ekonomik yönden güçlendirilmiş, kritik noktalara getirilmiştir.

Mısır da öyledir, Kıptîler desteklenmiştir. Mısır bir İslâm devleti gibi görülür. Fakat işte Butros Galli’nin zihin yapısını görüyorsunuz. Mısırlı bir devlet adamı olarak Birleşmiş Milletlerin Başına gönderilmiş olan bir şahıs. Irak’ta da, Suriye’de de buna benzer bir durum vardır. Suriye’ye bir İslâm ülkesi demek çok zordur. Büyük ölçüde Süryânîler ve Ermeniler hakimdir.

Bütün İslâm ülkelerinde buna benzer meseleler olduğu için, Allah’ın mü’min kulları olarak bizim de bunların karşısında aklımıza başımıza toplamamız gerekiyor. Ayrıca bütün dünya Peygamber sallallahu aleyhi vesellem Efendimiz’in misyonunu götürmemiz gerekiyor. Aşk ile, şevk ile, sabır ve sevgi yoluyla İslâm’ı tebliğ etmemiz lâzım. Çünkü, İslâm tebliğ edildiği zaman kazanılacak insanlar var. Bir milleti toptan bir kalemde karalayıp atmak doğru değil. Meselâ:

-Amerikalılar İslâm düşmanı.

Hayır, öyle bir şey yok. Amerika’nın içine gireceksin, çalışacaksın, belki pek çok kimse müslüman olacak. Ve oluyor. Şu anda Amerika’da sanıyorum yedi milyon kadar olmuş müslüman sayısı. Bunların hepsi zenci değil, Amerikalılardan da müslüman olan var.

Fransa’da dört milyon kadar müslüman var. Bir kısmı Kuzey Afrika’dan gelmiş, ama Fransızlardan da müslüman olan var. Ben Strazburg’a gittiğim zaman dediler ki:

“-Burada müslüman bir karı koca doktor var, kendileri Fransız kökenli; sizinle tanıştırmayı isterdik.”

“-Niye tanıştırmıyorsunuz?” dedim.

“-Şu anda Afganistan’da cihad ediyorlar.” dediler.

Doktorlar yıllık izinlerini alır almaz karı koca Strazburg’dan Afganistan’a gidiyorlarmış. Bilmiyorum bizim doktor kardeşlerimizden böyle yapan kaç kişi vardır Türkiye’de? Bunlar öyle yapıyorlarmış ve ilaç dağıtan hayır müesseselerine gidip ilaç istiyorlarmış:

“-Sizin yönetmenliğinizde böyle mazlum insanlara bedava ilaç yardımı kaydı var. Biz Afganistan’a gidiyoruz, verin bakalım ilaçları!” diyorlarmış.

İlaçları toplayıp, yüklenip Afganistan’a götürüp, orda hastanelerde çalışıp, yaralılara, hastalara bakıp geliyorlarmış. Kökeni, aslı, nesli yüzde yüz Fransız.

Ben hatırlıyorum, Ankara’da bizim ev sohbetimizde, ihvânımızla yaptığımız bir sohbette böyle boylu poslu, üniformalı bir Amerikan askeri geldi. Rütbesini bilemiyorum ama, Amerikan askeri. “Selâmün aleyküm!” dedi, “Ve aleyküm selâm.” dedik. “How are you? Well come!” dedik. Sorduk, müslüman.

“-Anan müslüman mı, baban müslüman mı, deden müslüman mı?” diye sorguyu genişletince dedi ki:

“-Benim soyumdan, benim müslüman olmama yol açacak bir bağlantı yok. Kökenim hep hristiyan.” dedi.

“-Peki nasıl müslüman oldun?”

“-Kur’an-ı Kerim’i okudum, Kur’an-ı Kerim’in Allah kelâmı olduğuna kànî oldum, müslüman oldum.” dedi.

Yâni bizim, Resûlüllah Efendimiz’in tebliğ metodunu devam ettirmemiz lâzım. Nasıl Resûlüllah sallallahu aleyhi vesellem hâl-i hayatında Bizans imparatoru Herakliyus’a mektup ve elçi göndermişse, Sâsânî imparatoruna elçi göndermişse, Mısır hükümdarı Mukavkis’e nâme yazmışsa, Bahreyn emirine mektup göndermişse; Habeş imparatoru Necâşi müslüman olmuşsa ve vefat ettiği zaman Efendimiz gıyabında cenaze namazı kılmışsa; yâni Resûlüllah Efendimiz hâl-i hayatındaki bütün dünyaya, elinin eriştiği her yere elçi gönderip, mektup gönderip onları İslâm’a davet etmişse, biz de dünyanın her yerini İslâm’la tanıştırmak zorundayız. İslâm için hizmet etmek zorundayız. Bu bizim vazifemiz. Bunu sabır ve sevgi ile, aşk ve şevkle yapmamız lâzım! Kur’an-ı Kerim’de:

(ادْعُ إِلَىٰ سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ Üd’u ilâ rabbike bil-hikmeti vel-mev’izatil-haseneh)[2] denilir. Yâni hâkîmâne bir üslubla, hikmetle, akıllı, mantıklı, doğru sözler söyleyerek, yerli yerinde konuşarak, güzel güzel öğütler vererek İslâm’ı tanıtma vazifesi vardır; bunu yapmamız lâzım.

Müslümanların, ümmet-i Muhammed’in genel saadet ve selâmeti için, salâh ve felâhı için her birinin üzerine düşen görevi yapması, canla başla çalışması lâzımdır. Bütün bunlar da ancak sünnet-i seniyye-i nebeviyyeye sımsıkı sarılmakla olacak şeylerdir. Sünnet-i seniyyeye sarılmayan bir insanın İslâm’a faydalı olması mümkün değildir. Burası işte Mevdûdî merhumun cemaatinin bir yeridir, o da öyle söylüyor:

“-Müslümanlar, iyi yetişmemiş müslümanlardan kâfirlerden gördüğü zarar kadar, belki daha fazla zarar görmüştür.” diyor.

İyi yetişmemiş müslüman çok zararlı oluyor, yarım doktor candan eder dedikleri gibi. Onun için müslümanların İslâm’ı sünnet-i seniyye kaynağından, ana kaynağından öğrenerek İslâm için çalışmaları lâzımdır.

Son bir misâlle kapatmak istiyorum konuşmamı. İstanbul’da bir Barsam usta vardı, Ermeni kökenli. Ama müslüman olmuştu, Zâhid ismini almıştı. Ona her gün papaz gelirmiş, kendisi söylemişti:

“-Bana her gün geliyorlar, ‘Ne diye değiştirdin dinini? Gel bizim eski dinimize!’ diye bana nasihat ediyorlar ve bana, ‘Bak filânca hacı böyle yaptı, filânca müslüman tüccar şöyle yaptı.’ diye kötü misâller veriyorlar. Ben onlara diyorum ki: ‘Siz şehrin içindeki kanallardaki suları gösterip, bu sular pis diyorsunuz. O suların çıktığı dağdaki asıl menbaına gelirseniz, o suyun ne kadar temiz olduğunu göreceksiniz.’ diyorum.” demişti.

İşte o asıl menba’ hadis-i şeriftir.

—————————————-

Kaynak: http://www.iskenderpasa.com/F39B6254-1CC3-4CBD-9EDD-F25C6D4D148A.aspx

[1] Bu yazı Prof. Dr. Merhum M. Esad Coşan (Rh.aleyh)in Temmuz 1995 de İngiltere’de yaptığı bir konuşmadan alınmıştır.